09.07.2024 13:12:52
Kim był Jerzy Stuhr?
Jerzy Stuhr był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów filmowych i teatralnych, a także reżyserem i scenarzystą. Po ukończeniu polonistyki na UJ i aktorstwa w krakowskiej PWST (której później był rektorem), rozpoczął pracę w Narodowym Starym Teatrze, gdzie współpracował z Andrzejem Wajdą ("Biesy", "Noc listopadowa", "Emigranci"), Konradem Swinarskim ("Dziady"), Jerzym Jarockim ("Proces", "Wiśniowy sad", "Sen o Bezgrzesznej", "Rewizor") czy Wandą Laskowską ("Lęki poranne", "Gody życia"). To tam swoją premierę miał grany z wielkim powodzeniem od lat monodram Stuhra "Kontrabasista".
Szeroka publiczność poznała Jerzego Stuhra w połowie lat 70. jako współprowadzącego (wraz z Bogusławem Sobczukiem) programy telewizyjne z cyklu "Spotkanie z Balladą".
W 1977 r. stworzył pierwszą ze swoich najsłynniejszych filmowych kreacji. W "Wodzireju" Feliksa Falka wcielił się w postać Lutka Danielaka — przebojowego dorobkiewicza, który bezwzględnie dąży do osiągnięcia życiowego sukcesu, a dla kariery gotów jest poświęcić wszystko. Człowieka dwuznacznego moralnie, pozbawionego skrupułów adwokata Stuhr zagrał też w dramacie "Bez znieczulenia" Andrzeja Wajdy (1978). Kolejna legendarna, jak się wkrótce okazało, rola, przyszła w 1979 r. Stuhr wcielił się wówczas w postać Filipa Mosza w "Amatorze" Krzysztofa Kieślowskiego.
Twórca "Trzech kolorów" był jedną z najważniejszych postaci w zawodowym życiu Stuhra. Aktor wystąpił w kilku jego filmach, oprócz wspomnianego "Amatora" był to "Spokój" (1976), "Dekalog: Dziesięć" (1988) i "Biały" (1993). "Wyjątkowy w Polsce przypadek aktora, który sprawdza się we wszystkich gałęziach sztuki, które uprawia — i w filmie, i w telewizji, i w teatrze" — mówił o nim Kieślowski.
Stuhr zaliczany był do grona czołowych aktorów kina moralnego niepokoju.
Jerzy Stuhr. Najważniejsze role
Do znanych ról należą również kreacje w obrazach: "Szansa" Feliksa Falka, "Pociąg do Hollywood" Radosława Piwowarskiego, "Obywatel Piszczyk" Andrzeja Kotkowskiego czy "Persona non grata" Krzysztofa Zanussiego. Talent komediowy Stuhra można było podziwiać m.in. w filmach Juliusza Machulskiego "Kingsajz", "Kiler" i "Seksmisja".
Pracę w kinie godził z dubbingiem. Podkładał głos m.in. pod Listonosza Josepha Roulina w nominowanym do Oscara "Twoim Vincencie" i Rafiki z nowego "Króla Lwa". Ale jego najsłynniejszą dubbingową rolą pozostaje Osioł ze "Shreka".
Jerzy Stuhr od lat także reżyserował — filmy i spektakle. Karierę filmowego reżysera rozpoczął w 1994 r. "Spisem cudzołożnic", zrealizowanym na podstawie powieści Jerzego Pilcha. W dorobku reżyserskim Stuhra są również nakręcone na podstawie własnych scenariuszy filmy: "Historie miłosne" (1997), który w Wenecji zdobył nagrodę krytyków FIPRESCI, nominowany w Wenecji do Złotego Lwa "Tydzień z życia mężczyzny" (1999), a także "Pogoda na jutro" (2003), "Korowód" (2007) i uhonorowany Nagrodą Specjalną Jury w Karlowych Warach obraz "Duże zwierzę" (2000). Reżyserską filmografię zamyka "Obywatel" z 2014 r.
W ostatnich latach Jerzego Stuhra można było oglądać w spektaklu "Wałęsa w Kolonos" Bartosza Szydłowskiego w krakowskiej Łaźni Nowej czy w "32 omdleniach" Andrzeja Domalika w warszawskim Teatrze Polonia. W 2019 r. wystawił w Operze Krakowskiej "Cyrulika sewilskiego", a rok wcześniej "Bal manekinów" w Och-Teatrze.
Ostatnimi filmami z jego udziałem są: "I odpuść nam nasze długi" (2018), "Sonata" (2021), "Il Sol Dell'Avvenire" (2023) i krótkometrażowy "Smok" Tomasza Bagińskiego.
W 1971 r. Jerzy Stuhr poślubił Barbarę Kóskę, późniejszą skrzypaczkę, z którą znał się od dzieciństwa. Razem wychowali dwoje dzieci — aktora Macieja Stuhra oraz malarkę Mariannę Stuhr.
Jerzy Stuhr był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów filmowych i teatralnych, a także reżyserem i scenarzystą. Po ukończeniu polonistyki na UJ i aktorstwa w krakowskiej PWST (której później był rektorem), rozpoczął pracę w Narodowym Starym Teatrze, gdzie współpracował z Andrzejem Wajdą ("Biesy", "Noc listopadowa", "Emigranci"), Konradem Swinarskim ("Dziady"), Jerzym Jarockim ("Proces", "Wiśniowy sad", "Sen o Bezgrzesznej", "Rewizor") czy Wandą Laskowską ("Lęki poranne", "Gody życia"). To tam swoją premierę miał grany z wielkim powodzeniem od lat monodram Stuhra "Kontrabasista".
Szeroka publiczność poznała Jerzego Stuhra w połowie lat 70. jako współprowadzącego (wraz z Bogusławem Sobczukiem) programy telewizyjne z cyklu "Spotkanie z Balladą".
W 1977 r. stworzył pierwszą ze swoich najsłynniejszych filmowych kreacji. W "Wodzireju" Feliksa Falka wcielił się w postać Lutka Danielaka — przebojowego dorobkiewicza, który bezwzględnie dąży do osiągnięcia życiowego sukcesu, a dla kariery gotów jest poświęcić wszystko. Człowieka dwuznacznego moralnie, pozbawionego skrupułów adwokata Stuhr zagrał też w dramacie "Bez znieczulenia" Andrzeja Wajdy (1978). Kolejna legendarna, jak się wkrótce okazało, rola, przyszła w 1979 r. Stuhr wcielił się wówczas w postać Filipa Mosza w "Amatorze" Krzysztofa Kieślowskiego.
Twórca "Trzech kolorów" był jedną z najważniejszych postaci w zawodowym życiu Stuhra. Aktor wystąpił w kilku jego filmach, oprócz wspomnianego "Amatora" był to "Spokój" (1976), "Dekalog: Dziesięć" (1988) i "Biały" (1993). "Wyjątkowy w Polsce przypadek aktora, który sprawdza się we wszystkich gałęziach sztuki, które uprawia — i w filmie, i w telewizji, i w teatrze" — mówił o nim Kieślowski.
Stuhr zaliczany był do grona czołowych aktorów kina moralnego niepokoju.
Jerzy Stuhr. Najważniejsze role
Do znanych ról należą również kreacje w obrazach: "Szansa" Feliksa Falka, "Pociąg do Hollywood" Radosława Piwowarskiego, "Obywatel Piszczyk" Andrzeja Kotkowskiego czy "Persona non grata" Krzysztofa Zanussiego. Talent komediowy Stuhra można było podziwiać m.in. w filmach Juliusza Machulskiego "Kingsajz", "Kiler" i "Seksmisja".
Pracę w kinie godził z dubbingiem. Podkładał głos m.in. pod Listonosza Josepha Roulina w nominowanym do Oscara "Twoim Vincencie" i Rafiki z nowego "Króla Lwa". Ale jego najsłynniejszą dubbingową rolą pozostaje Osioł ze "Shreka".
Jerzy Stuhr od lat także reżyserował — filmy i spektakle. Karierę filmowego reżysera rozpoczął w 1994 r. "Spisem cudzołożnic", zrealizowanym na podstawie powieści Jerzego Pilcha. W dorobku reżyserskim Stuhra są również nakręcone na podstawie własnych scenariuszy filmy: "Historie miłosne" (1997), który w Wenecji zdobył nagrodę krytyków FIPRESCI, nominowany w Wenecji do Złotego Lwa "Tydzień z życia mężczyzny" (1999), a także "Pogoda na jutro" (2003), "Korowód" (2007) i uhonorowany Nagrodą Specjalną Jury w Karlowych Warach obraz "Duże zwierzę" (2000). Reżyserską filmografię zamyka "Obywatel" z 2014 r.
W ostatnich latach Jerzego Stuhra można było oglądać w spektaklu "Wałęsa w Kolonos" Bartosza Szydłowskiego w krakowskiej Łaźni Nowej czy w "32 omdleniach" Andrzeja Domalika w warszawskim Teatrze Polonia. W 2019 r. wystawił w Operze Krakowskiej "Cyrulika sewilskiego", a rok wcześniej "Bal manekinów" w Och-Teatrze.
Ostatnimi filmami z jego udziałem są: "I odpuść nam nasze długi" (2018), "Sonata" (2021), "Il Sol Dell'Avvenire" (2023) i krótkometrażowy "Smok" Tomasza Bagińskiego.
W 1971 r. Jerzy Stuhr poślubił Barbarę Kóskę, późniejszą skrzypaczkę, z którą znał się od dzieciństwa. Razem wychowali dwoje dzieci — aktora Macieja Stuhra oraz malarkę Mariannę Stuhr.
"In vino veritas, in aqua sanitas"
