19.09.2015 08:37:47
Przez Romkowo przemykamy niespostrzeżenie. To jest i bardzo łatwe i fajne. Nie sposób nie znaleźć na trasie dobrego noclegu.
A potem...
Lekko zawracamy w stronę Chorwacji. Celowo.
Południowy kraniec ziemi madziarskiej.
Villány - drzewiej osada zasiedlona przez Saksów, których potem wysiedliły komuchy, przez co mało brakowało, a upadłaby tradycja winiarska.
Villány to czołowe winnice wysuniętego najbardziej na południe węgierskiego regionu produkcji sfermentowanego soczku winogronowego.
Tu powstają najznakomitsze czerwone wina węgierskie.
Region położony jest na południowych i wschodnich stokach gór Villany, które nie dopuszczają do winnic ziąbu z północy.
Ludziska "ciągną", więc spotyka się "zmęczonych".
Nie jest to wprawdzie objęty pieczą UNESCO Tokaj (który nam jednak latoś nie wypalił), ale grzechem byłoby tak po prostu ominąć to miejsce.
Zmęczonych życiem zostawiamy sobie samym. Nic im się nie stanie, tylko trochę się prześpią.
Idziemy na zakupy, wcale nie niewinne, bo... właśnie winne.
Degustacji z różnych beczek dokonuje, niestety, Maryla, albowiem ja jako kierowca muszę wykazać się niebiańską cierpliwością, patrząc na jej zmagania z kolejnymi lampkami wina i coraz bardziej rozanieloną minę.
Maryla nie może się zdecydować, jakie wino kupić i w którym winniczku... eee... piwniczku... eee... piwniczce, próbuje nawet telefonować do Bachusa.
W końcu po długiej defiladzie przed charakterystycznym rządkiem piwniczek kupujemy flaszkę wina świeżo nabranego z beczki i możemy jechać dalej z poczuciem bezpieczeństwa.
A potem...
Lekko zawracamy w stronę Chorwacji. Celowo.
Południowy kraniec ziemi madziarskiej.
Villány - drzewiej osada zasiedlona przez Saksów, których potem wysiedliły komuchy, przez co mało brakowało, a upadłaby tradycja winiarska.
Villány to czołowe winnice wysuniętego najbardziej na południe węgierskiego regionu produkcji sfermentowanego soczku winogronowego.
Tu powstają najznakomitsze czerwone wina węgierskie.
Region położony jest na południowych i wschodnich stokach gór Villany, które nie dopuszczają do winnic ziąbu z północy.
Ludziska "ciągną", więc spotyka się "zmęczonych".
Nie jest to wprawdzie objęty pieczą UNESCO Tokaj (który nam jednak latoś nie wypalił), ale grzechem byłoby tak po prostu ominąć to miejsce.
Zmęczonych życiem zostawiamy sobie samym. Nic im się nie stanie, tylko trochę się prześpią.
Idziemy na zakupy, wcale nie niewinne, bo... właśnie winne.
Degustacji z różnych beczek dokonuje, niestety, Maryla, albowiem ja jako kierowca muszę wykazać się niebiańską cierpliwością, patrząc na jej zmagania z kolejnymi lampkami wina i coraz bardziej rozanieloną minę.
Maryla nie może się zdecydować, jakie wino kupić i w którym winniczku... eee... piwniczku... eee... piwniczce, próbuje nawet telefonować do Bachusa.
W końcu po długiej defiladzie przed charakterystycznym rządkiem piwniczek kupujemy flaszkę wina świeżo nabranego z beczki i możemy jechać dalej z poczuciem bezpieczeństwa.
to przyjemne żyć marzeniami twardo stąpając po ziemi....

