Jak to bujam się po Bałkanach rok po roku i przestać nie mogę.

[mastika_fan]

Kotoru, jednej z pereł jaką ozdobiona jest Czarnogóra, polecać chyba nie trzeba. Cudne, wąskie uliczki, kościoły, twierdza, Boka sama w sobie, piękne statki na przystani... Chyba nie będę ryzykował jeśli stwierdzę, że to jedno z najbardziej urokliwych miejsc nad Jadranką. Ilekroć witamy do Czarnogóry, wpadamy tam choć na chwilkę. Nie wiem skąd nazwa, być może jakoś wiąże się z łacińską nazwą Ascruvium, wszak miasto zostało założone w 168 roku przed naszą erą i było częścią rzymskiej prowincji Dalmacji... Trochę ponad tysiąc lat później byli tam również Bułgarzy, ale zaraz, ja tu o bałkańskich kotach chciałem, nie ten wątek... wybaczcie

Ci koleżkowie zdecydowanie nie interesują się historią. Są zbyt mali, a ich główny cel jest nieznany nawet im
Na pierwszy rzut oka, ile kotów widzicie?


Uszek widzę pięć, zapewne zatem jest tam gdzieś trzecia główka


Tak proszę państwa wypoczywa kot nadmorski, odkarmiony, rybeczką napełniwszy brzuszek oddaje się relaksowi.


A tak z kolei zachowuje się kot podświątynny, z pokorą (rzecz niespotykana u kotów) cupnął sobie przed wiekową portą. Tak z boczku, żeby nikomu nie przeszkadzać.


A tak wypoczywa kot, godzien nazwiska umieszczonego na pomniku za nim. Pan Marko Car godnie reprezentowany przez kociego Cara. Gwoli ścisłości, to akurat było w Budvie.


I kolejny dzień ma się ku końcowi, zbliżając mnie o następne kilkanaście godzin do wyprawy 2015. By znów móc spojrzeć na adriatycki zachód słońca. Jak ten tu, w Ulcinj.