Sarajewo

[dżek]

Przyjeżdżamy do Sarajewa w pełni sezonu turystycznego, na dwa noclegi. Po krótkiej przygodzie z lokalną policją jedziemy do hotelu, rozpakowujemy się i ruszamy na podbój miasta. Sarajewo od razu nas zachwyca - swoją różnorodnością, budowlami, położeniem i pięknymi widokami. Obecna jest wielokulturowość, sąsiedztwo licznych meczetów ze świątyniami chrześcijańskimi. No i ludzie, przyjaźni i uśmiechnięci. Oczywiście Sarajewo to też pamięć po niedawnej przecież wojnie, blizny i niezagojone rany są wszechobecne.

Do centrum z hotelu mamy ok. 200 m stromą drogą w dół. Rzeka Miljacka, która przepływa przez Sarajewo nie jest tak spektakularnie piękna jak choćby Neretwa ale często będziemy wzdłuż niej się poruszać:


Wychodzimy po południu, zamierzamy zapolować na coś smacznego do jedzenia. Mamy upatrzony lokal - Restaurant Bijela Tabija czyli Biała Twierdza i do niego zamierzamy dojść i się w nim posilić:


Zaglądamy do dzielnicy Baščaršija, gdzie na centralnym placu znajduje się Sebilj - studnia będąca symbolem miasta. Jej wizerunek można znaleźć na pocztówkach, magnesacj i inyych tego typu pamiątkach:


Miasto zlokalizowane jest na licznych wzgórzach do których prowadzą kręte uliczki. Uwaga dla zwiedzających - przygotujcie się na strome podejścia (no i oczywiście zejścia):






Z jednego ze wzgórz podjąłem próbę policzenia wież minaretów i wyszła liczba ok. 30:


CDN