Na bułgarskim szlaku jacky @ maryla od lat !

[jacky6]

To musieliście mieć duży niefart z tą pogodą. Mam nadzieję, że potem było już tylko lepiej

było ...   zmiennie...
bo...

Odjeżdżając z parkingu obserwujemy obok siebie małe "bum" - po prostu ktoś jadący komuś na dupsku, a mający łyse opony i, rzecz jasna, bryczkę bez ABS-u, z impetem wjeżdża poprzednikowi w garaż. Policjant kierujący ruchem kiwa z politowaniem głową, lecz nie interweniuje. Ot, nic takiego, klasyczna stłuczka, powód prosty: śliski asfalt, który dla Bułgarów nienawykłych do deszczowego lata nie jest asumptem do ostrożnej jazdy.
Jedziemy dalej. Po pewnym czasie zaczynam się orientować, że wdrapujemy się naszym autkiem na Przełęcz Szipczeńską. Z naprzeciwka bardzo dużo autokarów – w jaki sposób ci Bułgarzy nagromadzili tyle sprzętu na tak krótkim odcinku drogi? Temperatura na zewnątrz spada do 7 stopni, czuję się jak na podjeździe pod Kubalonkę w listopadowej aurze.
Na samej górze zrobił się jakiś potężny zator, ruchem kieruje policja, ambulansy krążą „wte i wewte”, kilka autek spoczywa w rowach, ale dlaczego z kółkami do góry?! Cóż, serpentyny pokonywane w takim tempie, w takiej mgle i z tak nadzwyczajnie napiętą uwagą najwyraźniej dają popalić...
Zjazd z góry wynagradza trudy wjazdu i przebijanie się przez zator. Zjeżdżamy po prostu w słoneczną dolinę – sławetną Dolinę Róż, która jednakowoż na chwilę obecną nie różni się wiele od innych dolin.
Kazanłyk wita nas prawie upalnym, wręcz dusznym powietrzem (wkrótce dowiemy się, dlaczego). Póki co, zaczynamy się błąkać po opustoszałym, weekendowym Kazanłyku. Miasteczko jest kompletnie nie oznakowane, młody chłopak wyprowadza nas swoim autkiem na rozstaje w kierunku Sofii; tylko dlatego jest mu po drodze, że jedzie do swojej dziouszki na przedmieścia.