07.03.2018 00:41:04
Wjeżdżamy na terytorium Rumunii, tutaj w światłach samochodu widać krajobraz jak po tajfunie, zalane pola i przydrożne rowy a poziom wód, niewiele brakuje do przelania przez drogę. Sama droga bez porównania do Ukrainy, tylko te porozrzucane gałęzie nie pozwalają rozwinąć normalnej prędkości. Tak to trwa do miejscowości Slobozia Sucevei. Teraz zdecydowanie lepiej, mniej wody i droga pusta, zero ruchu oprócz naszych trzech pojazdów raz na jakiś czas mijamy samochody. Dojeżdżamy do Suczawa i dalej mkniemy (bo tak to wygląda w porównaniu do dróg naszych sąsiadów) do Falticeni drogą E85. Cały czas pozostajemy na drodze E85 do Roman i Bacau. W miasteczkach tych większych co i raz mijamy patrole policji (chłopcy zapewne śpią). Dojeżdżamy do Fokszany i dylemat gdzie jedziemy na Braiła i na wschód w kierunku morza czy do Buzau. Ze względu na opady jakie widzieliśmy i ilość wód rezygnujemy z drogi na Braiła i obieramy kierunek na Buzau.
Dalej do Bukaresztu, do przejścia Giurgiu - Ruse most przez Dunaj.
Odcinek naszej drogi przejeżdżamy w 7h z postojem na to i tamto. Przejście graniczne w godzinach porannych 5.00-6.00. Może troszkę pamięć i notatki mylą.
Tak więc Rumunia przejechana bardzo szybko i sprawnie. Niestety pod osłona nocy to i fotek brak. Zmęczenie daje znać. Jak do tej pory zero snu.
Z tego wszystkiego zapomniałem - zero gór, płasko jak po stole. To zupełnie inna droga jak przez Słowację, Węgry i Rumunię.
Ruse w Bułgarii mijamy senne, dopiero budzi się ze snu.
Gdzieś pomiędzy Rozgrad a Szumen stajemy na jakimś ryneczku i zatrzymujemy samochody. Czas na załatwienie swoich potrzeb i kawusię. Tutaj mamy problem, euro nikt nie chce i potrzebujemy lew. Mamy na szczęście troszkę z poprzedniego pobytu. Więc taka nasza rada lepiej posiadać chociażby troszkę waluty kraju przez który przejeżdżamy.
Kości rozprostowane, co niektórzy mają dość tak długiej jazdy i za kółkiem Andzina zmienia żona. Jak potem okazało się nie na długo.
Z Szumen A2 do Warny, ta autostrada to raczej umownie, niewiele ma wspólnego z autostradą, wyrwy, dolewki i stukot kół jak po torach kolejowych.
Warna to następna wielka porażka, beznadziejnie oznakowana i objazdy (obwodnica w remoncie), jakoś wyjeżdżamy z Warny i obieramy kierunek Burgas.
Drogi ubywa dość szybko ze względu na widoki, pasmo górskie i trzeba dobrze pilnować dokąd zmierzamy.
Wjazd do Burgas i znowu oznaczenie beznadziejne, na szczęście jedziemy na czuja i tym razem wychodzi to nam na dobre, przejeżdżamy zatokę i teraz to tylko prosta droga do celu jakim jest Ahtopol.
Nie zasypiamy to tylko zasługa tak zdaje się nam bliskiego celu.
Cdn.
Dalej do Bukaresztu, do przejścia Giurgiu - Ruse most przez Dunaj.
Odcinek naszej drogi przejeżdżamy w 7h z postojem na to i tamto. Przejście graniczne w godzinach porannych 5.00-6.00. Może troszkę pamięć i notatki mylą.
Tak więc Rumunia przejechana bardzo szybko i sprawnie. Niestety pod osłona nocy to i fotek brak. Zmęczenie daje znać. Jak do tej pory zero snu.
Z tego wszystkiego zapomniałem - zero gór, płasko jak po stole. To zupełnie inna droga jak przez Słowację, Węgry i Rumunię.
Ruse w Bułgarii mijamy senne, dopiero budzi się ze snu.
Gdzieś pomiędzy Rozgrad a Szumen stajemy na jakimś ryneczku i zatrzymujemy samochody. Czas na załatwienie swoich potrzeb i kawusię. Tutaj mamy problem, euro nikt nie chce i potrzebujemy lew. Mamy na szczęście troszkę z poprzedniego pobytu. Więc taka nasza rada lepiej posiadać chociażby troszkę waluty kraju przez który przejeżdżamy.
Kości rozprostowane, co niektórzy mają dość tak długiej jazdy i za kółkiem Andzina zmienia żona. Jak potem okazało się nie na długo.
Z Szumen A2 do Warny, ta autostrada to raczej umownie, niewiele ma wspólnego z autostradą, wyrwy, dolewki i stukot kół jak po torach kolejowych.
Warna to następna wielka porażka, beznadziejnie oznakowana i objazdy (obwodnica w remoncie), jakoś wyjeżdżamy z Warny i obieramy kierunek Burgas.
Drogi ubywa dość szybko ze względu na widoki, pasmo górskie i trzeba dobrze pilnować dokąd zmierzamy.
Wjazd do Burgas i znowu oznaczenie beznadziejne, na szczęście jedziemy na czuja i tym razem wychodzi to nam na dobre, przejeżdżamy zatokę i teraz to tylko prosta droga do celu jakim jest Ahtopol.
Nie zasypiamy to tylko zasługa tak zdaje się nam bliskiego celu.
Cdn.