Rodopi / Родопи

[Dux69]

U nas sporo się krytykuję ale poprzez remonty domów budowę dróg widać właśnie na podstawie innych krajów ze coś idzie do przodu i wcale tak żle nie jest.Sam się ostanio zastanawiałem np jak to możliwe ze w kraju Unii miedzy Talinem a Rygu nie potrafiono zbudować porządnej drogi.Mieszkam w rejonie podgórskim i jeszcze niedawno domy u nas też wyglądały podobnie ale to się już zmieniło.Trochę smutno ogląda się te zdjęcia .Rozumiem tez ze na turystach to może robić ciekawe wrażenie ale na mieszkańcach chyba nie.Czekam na kontynuacje i zdjęcia.

http://pozdrozeciwroze.blogspot.com/

[zdzicho]

Zjadamy kolację, zostajemy poczęstowani domasznią rakiją - na koszt firmy oczywiście. Schronisko bardzo przyjemne, czyste, panuje górsko-domowa atmosfera.

[zdzicho]

Ruszamy rano z trójką Bułgarów poznanych wczoraj, (dziewczyna robi zdjęcie) wszyscy do schroniska Perelik.



Droga zaczyna się bardzo stromym podejściem, około godziny, gdzieniegdzie kąt nachylenia osiąga 60 stopni.

[zdzicho]

Czasem droga zastawiona jest przewalonymi pniami drzew, więc wspinaczka jest pełna atrakcji.

[zdzicho]

Wychodzimy na przełęcz i uroczą polanę, która raz jest granią, raz trawersem, raz siodełkiem – i tak wśród przepięknych widoków, przy wspaniałej pogodzie, drogą zasypaną pysznymi jagodami.
Zatrzymujemy się na chwilę przy cerkwi św. Petra.

[zdzicho]

Na przełęczy robimy krótki odpoczynek i rozłączamy się z Bułgarami,






Trasa Bułgarów
.

Trasa nasza

bo postanowili pójść na szczyt który nazywają Orfej, tak też jest napisane na drogowskazie, na mapie go nie ma, ustalamy że to Goliam Sneżnik 2188 m, a jako że gospodarz przed wyjściem uprzedzał nas że na Goliam Perelik 2191 m nie wejdziemy, bo tam jest teren wojskowy, wychodzi na to, że jest to najwyższy dostępny szczyt Rodopów. My jednak rezygnujemy ze zdobycia go zostawiając to na przyszły rok. Bułgar częstuje brandy z buteleczki plastikowej, jest tu chłodno, silny wiatr nawiewa lodowate powietrze. W długiej drodze, z dala od cywilizacji, smaki takie jak aromatyczne ziołowo-słodkie brandy czy rodzynki, którymi się posilamy mają smak niemalże magiczny. Dostarczają nie tylko kalorii, mają w sobie coś z luksusu, elegancji, które to są dobrem tak bardzo pożądanym, dodają sił do dalszego trudu.

[zdzicho]

[zdzicho]

[zdzicho]

Obszar wojskowy – jesteśmy śledzeni przez kamery.






Ten najbliżej to Goliam Perelik – najwyższy szczyt Rodopów.

[zdzicho]

Po 6-ciu godzinach, podjadając po drodze jagody, z drobnymi odpoczynkami i z ciężkimi plecakami dochodzimy do schroniska Perelik. Tuż przed nim spotykamy jego szefa, który słysząc, że jesteśmy z Polski wyrzuca z siebie kilka słów w naszym języku „Dzień dobry panie” (np. co ciekawe, „Pan”, „Pani” nieodzownie kojarzą się reszcie Słowian z polszczyzną, doświadczyliśmy tego też na Ukrainie), potem „Interes idzie dobrze?” Ja kiepełę mam dobrze umocowaną na szyi, a pytania o Geszeft nie są mi obce, odpowiadam szybko, że „interes dobrze”. Jemu się to bardzo podoba, może zarobiłam wieczorną rakijkę? Schronisko Perelik jest małe ale bardzo przytulne, są dwa małe bungalowy, każdy gotowy przygarnąć po 5 osób. W necie napisano, że maksymalna pojemność wynosi 35 osób, poza tym musi być więc „spalnia” na ok. 25 osób. Ruch jest tu niczego sobie, bo można dojechać drogą, więc lepiej wcześniej zadzwonić. Nam telefonicznie zarezerwował miejsca gospodarz schroniska Lednicata i jesteśmy już oczekiwani przez gospodynię, która tylko się upewnia czy to my, bo dostała ze schroniska Lednicata telefon, że przyjdziemy wraz z trójką Bułgarów. Bułgarzy przyjdą później, jak wrócą z Orfeusza.
Zostajemy zakwaterowani w jednym z dwóch bungalowów, drugi będzie dla Bułgarów. Dostajemy kocyk, aby wygrzewać się na słoneczku. Piwa jeszcze nie przywieźli, ale dostajemy po kufelku z ceramiki ze starych zapasów, jak się później okazuje gratisowo.
Jeszcze po Bułgarach nadchodzi duża grupa chłopców z jedną dziewczyną - ich szefową, w każdym razie szykuje im później posiłek na zapleczu kuchni.




Ten napis jest jakiś dziwny, prawda? Dopiero teraz przyjrzałem mu się, mogłem zapytać właściciela hiży, po jakiemu to jest.